Afryka

Bezpośrednia ingerencja człowieka w środowisko, zadeptywanie, zaśmiecanie i zatruwanie go środkami chemicznymi oraz zanieczyszczenia powietrza skłaniają coraz więcej osób do głębokiej refleksji. Na całym świecie tworzy się coraz więcej rezerwatów oraz parków narodowych w celu ochrony najpiękniejszych miejsc, pełnych niepowtarzalnych gatunków roślin i zwierząt. Również władze Maroko postanowiły zadbać o naturalny spadek dla przyszłych pokoleń. Ochrona przyrody nie jest łatwym zadaniem, szczególnie jeśli koliduje z interesami miejscowej ludności. W Maroku mieszkańcy korzystają z darów natury wypasając swoje bydło. Powstawanie terenów chronionych powoduje, że zmniejsza się liczba miejsc, gdzie mogą to robić. Rząd nie rekompensuje w żaden sposób ich problemów, co wywołuje opór wobec zmian. Jedynymi działaniami władz, zmierzającymi ku nakłonieniu mieszkańców do zmian, jest próba przekonania ich do podjęcia innego rodzaju działalności. Podstawą jest wyrób produktów rzemieślniczych skierowanych do turystów. Przewodnicy w parkach są zwykle rekrutowani spośród poszkodowanych, którzy zamieszkują okoliczne terytoria. Dąży się do tego, aby parki same na siebie zarabiały. Stąd opłaty za wstęp. W 1942 r. został otwarty, jako pierwszy, Park Narodowy Tubkal. Znajdujący się w górach Atlasu Wysokiego szczyt Dżabal Tubkal (4167 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem Maroka oraz całej Afryki Północnej. Wśród pięknych skalistych terenów parku, pomiędzy czterotysięcznymi szczytami promienie słońca odbija tafla jeziora Ifni. Kolejny park został utworzony w 1952 r.. Na styku łańcucha górskiego Rif z Atlasem Średnim, wokół góry Dżabal Tazakka, znajduje się Park Narodowy Tazakka. Niższe partie górskich zboczy porasta dąb korkowy. Wewnątrz tego lasu rosną orlice – gatunek paproci oraz czystki – krzewy o wysokości do 100 cm. Park słynie głównie z licznych gatunków motyli. Jest również sporym siedliskiem ptaków: krasek, sikor, kowalików, dudków, pełzaczy ogrodowych oraz wielu innych. Park Narodowy Sus-Massa powstał w 1991 r. w odległości około 60 km w kierunku południowym od miejscowości Adagir. Z pewnością nie można powiedzieć, że krajobraz parku jest nudny. Lasy przeplatają się z wydmami kierując się ku skalistym klifom. Te malownicze tereny zamieszkują takie ssaki jak: oryksy arabskie, gazele Dawkera, strusie, wydry zwyczajne, mangusty egipskie oraz dziki euroazjatyckie. Nieodzownym i najważniejszym elementem parku są ibisy łyse. Na terenach wokół rzeki wadi Sus swoje kolonie założyły flamingi, czaple, siewki, mewy oraz kilka innych gatunków ptactwa.