Afryka

Wśród gór Atlasu dominuje grzbiet Atlasu Wysokiego. Zaczyna się u wybrzeża Oceanu Atlantyckiego w pobliżu miejscowości Agadir i ciągnie ukośnie do granicy z Algierią. Jego długość przekracza liczbę 2000 km. Idraren Draren – Góry Gór to imię nadane masywowi przez Berberów. Najwyższym szczytem Atlasu Wysokiego, a równocześnie Maroka oraz krajów Afryki Północnej jest Dżabal Tubkal (4167 m n.p.m.). Trasa prowadząca na wierzchołek góry nie jest technicznie trudna. Największym problemem dla osób niewprawionych we wspinaczce może być choroba wysokościowa. W rejonie Dżabal Tubkal skupiają się najwyższe punkty tych wspaniałych gór, z których kilka osiąga ponad 4000 m n.p.m.. Drugie miejsce pod względem wysokości zajmuje Irhil M'Gun (4071 m n.p.m.). Znajduje się on w odległości około 260 km od Marrakeszu patrząc w kierunku wschodnim. O pięknie widoków w tej okolicy decydują, przecinające góry, wąwozy. Trudno znaleźć lepsze miejsce dla miłośników wspinaczki. Na szczyt można dotrzeć trasą trekkingową. Okoliczny krajobraz budują wierzchołki o wysokości około 3000 m n.p.m., których jest tu kilkaset. W trudnych, górskich warunkach żyją berberyjscy górale. Na zboczach ujrzymy ich proste budowle pokryte płaskimi dachami. Poniżej znajdziemy pozostałą część gospodarstw, czyli tarasowe ogródki oraz orzechowe gaje. Właściwie im bardziej zbliżamy się do dolin tym więcej zielonych tarasów dostrzegamy naokoło. Sztuczne nawadnianie jest zorganizowane tutaj w znakomity sposób od wieków. Wodę dostarczają kanały prowadzące od rzek oraz strumieni. System nosi nazwę targa. W najniższych partiach dolin z powodzeniem uprawia się jabłka, morele, granaty, pigwy, figi, wiśnie oraz migdały. Naturalna roślinność została w dużej mierze wyniszczona przez wypas zwierząt, sztuczne uprawy oraz wykorzystywanie drewna na opał. Na szczęście wciąż rosną tu rzadko spotykane gatunki flory. Takimi okazami są jałowce hiszpańskie oraz krzaki jeżowe. W górach roznosi się aromatyczny zapach tymianku, rozmarynu oraz kwitnącej na fioletowo lawendy. Wapienne i granitowe szczyty Atlasu Wysokiego spadają stromymi zboczami w dół głębokich wąwozów. Góry zamieszkują gazele, dziki oraz muflony o potężnych, zawiniętych rogach. W leśnym poszyciu i wśród nagich skał przemykają gekony, jaszczurki oraz egzotyczne gatunki żab. Pięknym widokiem jest zielony dzięcioł. W przestworzach latają złote orły i sępy egipskie. Masyw Atlasu Wysokiego przyciąga amatorów trekkingu. W okresie pomiędzy listopadem a kwietniem jest mniej przychylny dla turystów, ponieważ temperatura spada poniżej zera. Najbardziej sprzyjające warunki panują wiosną.