Afryka

Drugim najwyższym masywem Afryki, zaraz po Kilimandżaro, jest Mount Kenia. Znajduje się niemal na równiku, jej najwyżej położony punkt leży na 0°10’ szerokości geograficznej południowej. Wieść o górze dotarła do Europy za sprawą niemieckiego misjonarza Johanna Ludwiga Krapfa. Nikt jednak nie uwierzył, że w okolicach równika może istnieć pokryta śniegiem góra. Średnica podstawy olbrzymiego masywu wulkanicznego ma około 80 km. Ustalono, że składa się on z wygasłych wulkanów. Jego zbocza, a szczególnie partia szczytowa są mocno zerodowane. Erozję wywołał lodowiec pokrywający przez tysiące lat wierzchołek Mount Kenia. Badacze twierdzą, że swoją wielkością, osiągającą w przybliżeniu 6000 m n.p.m., masyw przewyższał niegdyś Kilimandżaro. Moreny oraz doliny w kształcie litery U są pozostałością po działalności lodowca. Część szczytowa ma obecnie typowy charakter rzeźby alpejskiej. Z masywu wyrastają trzy wyróżniające się szczyty: Batian (5199 m n.p.m.), Nelion (5188 m n.p.m.) oraz nieco niższy o nazwie Lenana (4985 m n.p.m.). Po raz pierwszy Batian został zdobyty w 1899 r. przez brytyjskiego geografa Halforda Johna Mackindera. Krajobraz Mount Kenia nie kończy się na tych trzech szczytach, ale te są najwyższe. Na dwa pierwsze mogą wspinać się tylko alpiniści, ale Lenana jest już dostępna dla bardziej wprawnych zwykłych turystów. Batian i Nelion są niemal pionowymi szczytami. Należy pamiętać, że w górach, a w szczególnie na tak dużych wysokościach, pogoda jest zmienna. Wśród szczytów masywu Mount Kenia możemy spodziewać się przeszywających zimnem wiatrów. Nazwa góry, a jednocześnie kraju ma swoje źródło w słowie Erukenya, pochodzącym z języka masajskiego. Oznacza „Mistyczną Górę”. Według innych wywodzi się z kikujskiego słowa Kirinyaga – „Biała Góra”. Lud Kikuju uważa górę Kenia za przybytek Najwyższej Istoty Ngai. Budują oni swoje domy frontem w kierunku świętego szczytu. Z kolei plemię Kamba używa określenia Kya Nyaa – „Góra Strusia”. Góra znajduje się na terenie Parku Narodowego Mount Kenia wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Wraz z wysokością zmienia się piękna szata roślinna. W najniższej części masywu występują lasy równikowe, a na około 2000 m n.p.m. przechodzą w lasy cedrowe. Kolejną partię zajmują drzewa bambusowe oraz inne niezbyt wysokie drzewa. Od wysokości 3000 m n.p.m. występują drzewiaste wrzosy. Najwyższe partie pokrywają lodowce. Widok takiego wspaniale wyrzeźbionego masywu zawsze wzbudza emocje, nie tylko wśród miłośników wysokogórskich wspinaczek.